• Kan ik je helpen met je tekst? Neem even contact met me op, of bel me anders even.

Posts By :

Toni

Miljeuk
Miljeuk 600 400 Toni

Miljeuk

Als de boeren zijn geslachtofferd met de compleet doorgeslagen regels van onze doorgesnoven bestuurders en compleet geflipte volksvertegenwoordigers, zijn de supermarkten en de plaatselijke voedsel-verstrekkers aan de beurt. Want laten we eerlijk zijn: het gaat langzamerhand nergens meer over met de debiele milieu-taks waar we door onze regering aan onderworpen worden. Blikjes? Statiegeld, maar pas wèl op dat je ze niet deukt, want dan kan je fluiten naar je centen. Dit heeft niets te maken met milieu. Ik krijg hier wèl miljeuk van. Dat dan weer wel.

Zwerfafval

Ik snap dat we iets moeten doen aan het zwerfafval. De natuur in Nederland heeft echter niet eens zoveel te lijden. Sterker nog: het gaat zelfs heel goed met de natuur in Nederland. We hebben sinds een aantal jaren al visarenden, die hier hun jongen grootbrengen, er komen steeds vaker gieren naar Nederland, we hebben inmiddels al een flink aantal roedels op de Veluwe lopen, net als de goudjakhals en de rode lynx die ons land steeds vaker aan doet. En dan heb ik het nog niet eens over de otter en de bever die floreert in ons kleine kikkerlandje.

Dat zwerfafval best wel wat minder kan, dat snap ik. Maar dat heeft in mijn optiek veel meer te doen met een stukje opvoeding. Wat er nu gebeurt is dat ons gewoon een of andere leipe regel door de strot wordt gedouwd, waarin de Nederlandse burger, die er toch al met sprongen op achteruit gaat, meer pegels moet neertellen om te kunnen genieten van dingen die normaal geen extra geld kostte. En dat gaat helemaal nergens meer over. Het wordt langzamerhand steeds gekker met alle regels die zogenaamd ‘milieutechnisch’ worden genomen. Waar houdt het op?

Nog gekker

Kan het nog gekker? Als je net denkt dat het niet nòg debieler wordt, bewijzen ze dat het nog niet gek genoeg is allemaal. Kijk, ik snap dus dat we iets zouden moeten bedenken voor zwerfafval. Dat snap ik nog. Maar een statiegeld heffen op blikjes en dan verwachten dan ze niet gedrukt worden… dat gaat me eigenlijk al een beetje te ver, want het zijn blikjes van een dun laagje aluminium, en dat deuk je nou eenmaal makkelijk in. En als we dat dan heffen in verband met het zwerfafval, dan heb je er nòg niks aan, want we zijn jaren gewend aan het platgetrapte blikje in het milieu, maar hey, die mogen we nìet inleveren, dus die laten we mooi liggen, want er is dus geen beloning om die júist op te rapen. 

Laatst ging ik een pakje sigaretten halen, en kreeg ik te horen dat er nu voor de tabakretailer was een nieuwe taks is bedacht: nu moet de sigarenboer een vergoeding betalen per sigarettenfilter die wordt verkocht. Dus de balans die wordt opgemaakt kost de sigarenboer straks gewoon luttele duizenden euro’s extra. En nu kan je denken, ‘maar het is toch ook slecht voor het milieu?’ Ja, dat klopt, maar ik zie niemand straks met zo’n  zakje rondlopen en een knijpertje om al die stompjes op te ruimen en ze in te wisselen voor statiegeld. Want dáár gaan we wel naar toe! We zijn doorgeslagen. Dat is zo goed als zeker.

Miljeuk

En nèt als je denkt dat het nog niet gekker kan: ja hoor, het kan nog gekker. Na die vieze kartonnen rietjes, die al slap worden na twee lurkjes van je favo milkshake, moeten we straks onze eigen beker meenemen naar de McDonalds. De regel moet ingaan op 1 juli aanstaande. Wat ook gaat komen: een reversible patat bakje. Die koop je één keer en die kan je dan thuis afwassen om vervolgens te hergebruiken. Dat wordt nog best spannend straks met thuisbezorgd. Dan komt zo’n doorgesneeuwde bezorger aan je deur met een aluminum korf die de patatjes zo in je zelf aangeschafte patatbakje deponeert. Welke zak patat heeft dat verzonnen dan? (Ja, voor de zak zal ook wel iets worden bedacht…) Ik krijg er bultjes van en rode vlekken in mijn nek. Typisch gevalletje van Miljeuk.

Dafuque?! Kan het dan nog gekker? Ik denk dat het in deze tijd van uitzinnige debieltjes in de tweede kamer echt nog gekker kan. Ze verzinnen heus wel weer wat nieuws. Wij slikken het tòch wel. Ik weet het zeker. Ik ben oprecht benieuwd wat de volgende halte is. Misschien wel een soort benzinepomp constructie voor je vloeibare wasmiddelen, shampoo en afwasmiddel. Of nee, misschien hebben ze wel een soort instant poeder bedacht, zodat je ze thuis alleen nog maar hoeft aan te lengen met kraanwater. Ik geloof heus wel in een groenere samenleving, maar ‘de groenen’ draaien nu toch wel flink door of niet?

Mark en Sigrid, stop gewoon eens met ademen, want hey: je ademt zuurstof in, maar stikstof uit. Wie weet komt dat metertje van de milieu freaks dan wèl een keertje in het groen… Of, krijg miljeuk op je rug en veel te korte armpjes. Dat keur ik ook goed…

Webcam
Webcam 600 400 Toni

Webcam

De webcam wordt gezien als een handige tool tijdens vergaderingen, of meetings en er zijn talloze platforms waarbij gebruik gemaakt worden om elkaar te zien. Denk aan zoom, of teams, waarbij je in corona-tijd elkaar kon ontmoeten zonder dat je de besmettelijke ongemakken hoefde te ervaren. Mocht je gesprekspartner tòch onverhoopt iemand tegen het lijf te hebben gelopen, die besmet was met deze griepvariant. 

Andere doeleinden

De webcam, vroeger zo’n lelijk bolletje dat je op je monitor plaatste, maakte het mogelijk om elkaar te zien als je familie in het buitenland zat, via bijvoorbeeld Skype. Maar er was meer! Al snel raakte de webcam steeds meer geïntegreerd in de manieren van contact maken. En de mogelijkheden werden steeds talrijker. Want in plaats van elkaar ontmoeten, doken er steeds meer sites op, waarbij ook andere handelingen -tegen betaling uiteraard-aan werden geboden. En dat was soms een lucratieve business. Een business waarbij je met enig technisch vernuft een paar extra centen kon bijverdienen. Ook al moest je daarbij wel letterlijk met de billen (of andere lichaamsdelen) bloot.

Zo had ik ooit een indirect familielid, die hier wel iets in zag. Ze was niet vies van sexuele handelingen, had inmiddels meerdere kinderen, bij meerdere vaders, en kon wel een extra salaris gebruiken. En zo geschiedde. Niet echt moeders mooiste, maar er bleek handel in te zitten. De belastingdienst kon de vinger er niet op leggen en zo ‘kluste ze bij’, terwijl zij en haar partner genoten van een uitkering, kinderbijslag en alle andere voordelen die de maatschappij je kan bieden. Dat ze steeds iets verder ging, en naar verluidt op een gegeven moment ook af ging spreken met mannen, dat liet zich raden, want de scheidslijn tussen webcamsex-dame, en de wereld van prostitutie bleek niet zo groot. 

Webcam

Er werden hele websites opgebouwd, en ideeën werden steeds iets groter. Van een online erotische veilingsite tot de overstap naar SM-kelders en van SM-kelders naar talloze links naar de erotische accounts van de persoon in kwestie: het kon niet op. Want net als bij paardenrennen is het een logische vermenigvuldiging-factor: als je succesvol kan zijn met één account, dan kan je alles op dat ene account zetten, maar je kan ook je spreidingskans nemen door meer van dit soort accounts op te zetten. Waarom zou je slechts op één paard wedden.

Zij en haar partner hebben een ouderwets groot gezin. Het is te hopen dat het nooit echt uitkomt wat de moeders des huizes voor hand en spandiensten aanbiedt. Want kinderen krijgen al steeds sneller te maken met seksuele voorlichting en met een pestcultuur op een basis- of middelbare school, kan zoiets behoorlijk sporen nalaten. Ook op latere leeftijd, en dat zou je voor  toch kindertjes niet moeten willen denk ik. Duidelijk werd er in eerste instantie voor het geld gekozen. En ik snap het wel. Er waren rekeningen die moesten worden betaald, er moest een schuld worden vereffend. Maar tòch maak ik me meer zorgen om de kinderen. Want als dit het voorbeeld is wat je zou moeten volgen, dan zie ik het toch een beetje somber in voor die kleintjes.

OnlyFans

Zo anders is OnlyFans. OnlyFans is ook met een andere insteek ontstaan. Het platform uit 2016, was in eerste instantie een platform waar mensen tegen de betaling van een abonnementsgeld, persoonlijke content kon bekijken. En dat persoonlijke kon een blog of vlog zijn. Maar je kon ook met elkaar praten via een chat, en je kon ook met elkaar videobellen. Dat dit uitgroeide tot een platform waar ook meer mogelijk was, dat was te verwachten. Denk aan een marktplaats voor content. Sommigen houden het netjes, en sommige gaan net dat stapje verder. En sommige gaan -zonder gêne- volledig los, net zoals dat indirecte familielid.

Je kan je voeten laten zien, als er mensen zijn die daar op kicken, of high-heels, of handen, of erotische content waarbij je jezelf stijlvol laat zien in lingerie. En uiteraard kan je ook hierin steeds verder. Het kan zelfs zo ver gaan dat er naakt- of erotische content wordt getoond. Deze keuze kan je hier helemaal zelf maken. Er zit alleen wel een verschil tussen webcam-sex en OnlyFans. OnlyFans is minder plat. Het is stijlvoller en je wordt er voornamelijk ook minder mee doodgegooid. Wat ik ook bemerk aan de hele OnlyFans-cultuur, is dat er wel degelijk regels zijn. Deze regels worden ook telkens worden vernieuwd. En àls je ze dan wilt vergelijken, dan zie ik iemand op OnlyFans toch meer als iets vrijblijvends. 

Op OnlyFans kan het overal over gaan. Een soort vrijblijvendheid. Vergelijk het met een chique escort; het kan een prima tafeldame zijn, zonder dat het persé op sex uit hoeft te draaien. Een webcam-sexdame zie ik dan toch automatisch een beetje meer als een ‘dame van lichte zeden’.

Russisch roulette
Russisch roulette 600 400 Toni

Russisch roulette

Begrijp me niet verkeerd, ik ga graag met mijn vrouw naar een casino voor een avondje ontspanning, hoewel dat ook soms best spannend kan zijn. Zo heeft mijn vrouw al eens een weekendje Parijs gewonnen. Ik weet alleen wèl het verschil uit te leggen tussen de winst kiezen en weggaan op een hoogtepunt, en het volledig weggeven van alle controle. Sommigen weten die grens niet meer te vinden en slaan  dan soms door. Zo ook in deze situatie. Russisch roulette, om vijf voor twaalf.

Over de grens 

Die grens die je overschrijdt, gaat ten koste van een hele boel. En het is voor sommigen moeilijk om voor zoiets aan een bel te trekken. Al helemaal om te erkennen dat je verslaafd bent. Ik heb zoiets in de heel directe sfeer meegemaakt, binnen het gezin. En de resultaten van het overschrijden van die grens gaat ver. Extreem ver. Zo ver, dat je zoiets het liefst onder het tapijt veegt, want als het zó ver gaat, dan schaam je je daar voor. Niet alleen als ‘verslaafde’, maar ook vooràl als gezin. 

Het ging zelfs zover dat het een eigen leven ging leiden. Een leven van snel geld, geld dat je niet hebt, maar dat je wel uitgeeft. En lenen is geen echte optie. Althans, niet van woekeraars. Want die gaan soms wel erg ver om het geld dan terug te krijgen. Maar hoe ga je dan aan je inleg komen? Dat werd ‘geleend’ uit de kluis van een werkgever, en hoe erg er ook gedacht werd dat dat door flink te winnen, kon worden terugbetaald: dat gebeurde eigenlijk bij geen van de drie werkgevers waar het bij ‘geleend’ werd.

Het verlies nemen

Dan loop je tegen de lamp. Althans, bij de eerste twee werkgevers is het door een familielid opgelost, die kon een som geld vrij maken om het ‘geleende geld’ terug te stoppen in de kluis van de werkgever, voordat ze dat bedrag mistte. De derde keer kwam er een onaangekondigde controle van de financiële afdeling. En daar was geen rekening mee gehouden. Zij begrepen natuurlijk níet dat het een zogenaamde ‘lening’ was. Zij zagen dit vooral als een gevalletje diefstal, en dat betekende ontslag. Op staande voet. En dat geld moest natuurlijk wel gewoon worden terugbetaald. En dat daar een aangifte aan vast zat, was ook wel te verwachten…

Wat extra vervelend en jammer was, was dat het bij de werkgever gebeurde waar mijn moeder en ik ook werkte. Dus dat had wel wat gevolgen. Gevolgen als veel uit moeten leggen aan collega’s, die hoorde wat er gebeurd was, maar denk ook aan extra tussentijdse controles. Dat laatste werd nooit zo nadrukkelijk gemeld, maar je wéét dat het zo is. Inmiddels mocht er binnen de familie natuurlijk met niemand over gerept worden, want dat zou het ideale plaatje natuurlijk behoorlijk verstoren. Dus hielden we onze mond. Zoals was afgesproken.

Russisch roulette

Gokken, met een verslaving-gevoeligheid is Russisch roulette spelen met twee kogels in de kamer van een doorgeladen revolver. Puur om de spanning te verhogen, want daar draait het naast het gevoel dat je krijgt van een endorfine-boost bij winnen, óók om. Om spanning. Alleen de kogel uit de rokende revolver was niet voor de verslaafde in dit geval, maar voor mij. Ondanks dat ik mijn mond had gehouden werd de gokverslaving míj verweten. Het werd míj verweten, omdat ik nou eenmaal ADHD heb. Ik had natuurlijk al die tijd alle aandacht opgeëist. Ik moest en zou volgens hem altijd in het middelpunt van de belangstelling staan. Logisch. 

Daar kon hij zogenaamd niet mee omgaan, en zocht hij zijn troost bij de eenarmige bandieten en de groene lakens van de Russische roulette – tafel. Met zijn poker-face en zijn beste vrienden Jack: Jack Daniels en Black Jack. In plaats van de schuld bij zichzelf te zoeken, was het vooral makkelijker om de schuld te schuiven onder de hoeven van het zwarte schaap van de familie. Ik vond dit vooral jammer. Jammer dat hij het overduidelijk niet bij zichzelf heeft gezocht. Maar als je het nu zou vragen, weet ik zeker dat nog steeds alles zal worden ontkend.

Daar durf ik om te wedden! Oh wacht…

afpakmaatschappij
Afpakmaatschappij 600 400 Toni

Afpakmaatschappij

Laatst las ik een verhaal waarin door bepaalde situaties, een zwangere vrouw op straat terecht is gekomen. Ze verdiende teveel om urgentie te krijgen, had gewoon een baan, maar kon niet in haar woning blijven wonen. Huh? Even terug. Ze had een baan en was zwanger, maar leefde op straat. Oh ja, ze dreigde door haar situatie ook nog eens haar nog ongeboren kindje kwijt te raken wanneer het geboren zou zijn, want hey, ze is toch dakloos? Dan kan je natuurlijk niet voor een kindje zorgen. Welkom in de afpakmaatschappij!

Noodrem

Beste mensen, ik heb het al eens eerder gezegd. Ik ben geen racist, discrimineer niet en ben van huis uit links en sociaal. Maar dit kan dus niet. Het kan niet zo zijn dat wij hier in Nederland iedereen maar binnen moeten laten, de vluchtelingen een huis moeten geven, zelfs van leefgeld moeten voorzien en dan vervolgens een zwangere vrouw niet helpen. Waar the fuck zijn we dan helemaal mee bezig? Moeten we niet eerst eens gaan kijken welke inwoner van Nederland de hulp dan het hardste nodig heeft? 

Vroeger, toen we nog in een verzorgingsstaat leefden, werd je verzorgd van je wieg tot je dood. Maar dát is nu dus wel over. Mensen die noodgedwongen in hun auto moeten slapen omdat ze geen huis meer hebben. Kan dat nog in Nederland? Het gebeurt gewoon. En dan kunnen ze aankomen met: ‘we hebben woningen te kort’, maar als ik zo eens goed om me heen kijk staan er duizenden kantoorpanden leeg. Maak daar dan maar eens woningen van, want in een zogenaamd anti kraakpand had deze dame ook niet terecht gekund, want daar mag je geen kinderen hebben, en regels zijn regels…

Los

Ik kan dus echt los gaan op dit soort berichten. Ik snap dat gewoon niet. Laatst ook zoiets. Een maatje van me woonde bij zijn vader. Zijn vader had een huurhuis en hij woonde daar dus in. Helaas overleed zijn vader. Maar hij woonde nog steeds in die woning. Hij heeft een baan, kan de rekeningen betalen, maar wat denk je? Hij kon daar in eerste instantie niet blijven wonen. Want hij zou dan een nieuwe huurder worden en dan heb je je gewoon in te schrijven om in aanmerking te komen voor een woning. Met andere woorden: hij is net zijn vader verloren, zijn moeder was hij een aantal jaren geleden al verloren en nu kreeg hij deze stress er ook nog even bij. Of het nog niet genoeg was.

Gelukkig voor hem is het goed afgelopen, maar ik ken ook zat schrijnende verhalen waar dat helemaal niet zo’n goede afloop heeft. Dit zijn gewoon te trieste situaties waar in mijn inziens iets aan gedaan moet worden. Asielzoekers helpen? Natuurlijk! Maar wel wanneer de Nederlanders zelf geholpen zijn en niet eerder dan dat. Het is te gek voor woorden dat dit nog kan. Maar helemaal verbazen doet het me niet. Hugo de Jonge, voormalig minister van volksgezondheid is nu de minister van volkshuisvesting en ruimtelijke orde. Dezelfde Hugo die afgelopen huldiging van Feyenoord zo nodig selfies moest maken met de selectie. Hugo, die zichzelf zo belangrijk voelde, terwijl de selectie niet eens wist wie Huug was. Maar dat geeft niet, want de gevierde man spelen is natuurlijk veel belangrijker dan zorgen dat het volk een proper dak boven het hoofd heeft.

Afpakmaatschappij

Onze maatschappij lijkt steeds meer op een afpakmaatschappij. Kinderen die door de toeslag-affaire weg worden gehaald bij hun ouders, boeren waarvan het land wordt afgepakt, burgers die hun woning uit worden gezet. De rechten die we ooit als vanzelfsprekend hielden worden ook afgepakt. De salarissen en uitkeringen worden gekort terwijl de rekeningen alleen maar duurder en duurder worden. De pleziertjes, zoals horeca, sportscholen, of casino’s worden ons afgepakt wanneer het de afpakmaatschappij uitkomt.

Een andere kennis van me is naar Spanje verhuisd, omdat hij het niet meer aankon om zijn sportschool open te houden. Want je weet immers nooit wanneer de overheid weer verbied om open te blijven. En daardoor dus op deze manier wel besluiten of jij nog geld hebt om rond te kunnen komen. En àls je dan niet rond kan komen, wordt je op straat gezet. Daarna is het cirkeltje weer rond, want dan hebben we wéér een dakloze, die door de situaties, veroorzaakt door het rijk, een gedwongen leven op straat tegemoet kan zien, terwijl er voor de statushouders van alles geregeld wordt.

Overigens, met de zwangere dame komt het wel goed. Godzijdank heeft ze een lieve vriendin, waar ze zolang kan blijven als ze wil, dus haar baby’tje komt in een gespreid bedje terecht, maar voor hetzelfde geld had het een heel andere kant op kunnen gaan. De regering is al verantwoordelijk genoeg voor het afpakken van kinderen, ook al heeft onze Mark daar geen actieve herinneringen aan. Ik ben blij dat het voor deze dame wèl goed is afgelopen.

Hoe zong Wolter Kroes het ook alweer? Oh ja. ‘Viva Hollandia…’

Horecatastrofe 600 400 Toni

Horecatastrofe

René Bogaart is een man waar je tegenop kan kijken. Een man met een hart voor zijn zaken, maar nog een groter hart voor zijn personeel. En dat straalt ieder personeelslid van hem ook uit. Ze lopen net even wat harder voor zo’n baas. Ze zijn net even wat gastvrijer dan gemiddeld. En de verschillen zijn groot. Héél groot. Horecatastrofe

Corona

Met Corona in ons kielzog zie je en merk je die verschillen. De verschillen zijn zichtbaar en nog erger: voelbaar voor de gast. Waar René enorm verschil gemaakt heeft is dat hij in het Corona-tijdperk vastgoed heeft verkocht omdat om al zijn personeel te kunnen behouden. En dat resulteert in ongelofelijke dankbaarheid. Want goed personeel is goud waard en is moeilijk te vinden. Zo blijkt wel weer: alle personeel van deze horeca-grootheid is tevreden, en werkt keihard. De dankbaarheid spat er vanaf. 

En hoe anders is dat elders… Vorige week maakten mijn vrouw en ik een wandeling met Shila, onze husky. We hebben een meer naast ons huis, en aan dat meer is de horecagelegenheid ‘Wet ‘n Wild’ gesitueerd. Een plek waar we wel vaker stopten voor een colaatje of een bakkie. En ze hadden daar ook zo’n schaal met nachos, met jalapeños, cheddar cheese, guacamole en crème fraîche uit de oven. Deze kostte voorheen rond de acht euro en tot onze verbazing kost die nu dus tussen de veertien en vijftien euro. Een klein glaasje ingeschonken cola, met grote blokken ijs: rond de vier euro. En roken op het terras (buiten dus) was verboden. Daarnaast is de sfeer en de gastvriendelijkheid ver te zoeken. Het noemt zich een ‘social club’ maar dat valt zwaar te betwijfelen. Best zonde. We komen daar dan ook niet meer terug. Horecatastrofe

Vaste prik

Wij gaan soms een hapje eten bij la Payuca in Woerden, want aan een ieder die het horen wilde: daar heb je de lekkerste spare-ribs van Nederland. We aten daar altijd met veel plezier. De bediening was top, het eten was goed en de prijs was prettig. Met de nadruk op wàs. Het eten is nog steeds goed, maar de bediening… man oh man, tenenkrommend. Het begon al bij het reserveren. We wilden om half zeven aan tafel, en bij de reservering werden we min of meer gesommeerd om een half uur eerder te komen. In mijn optiek kan je dat al niet maken.

Toen we aan tafel kwamen, moesten we nog wachten op een van onze tafelgasten, die vastzat in het verkeer. Die kwam om tien voor zeven aan. Nog steeds geen nood aan de man, want de keuken sluit om tien uur. De borden werden onder je bakkes vandaan getrokken terwijl je vork nog in je mond zat. Ook werd er extreem veel gevraagd of er nog kon worden bijgeschonken. Vier keer aan tafel komen om te vragen of het smaakt. Dat laatste is niet erg, maar wel als je dat doet terwijl je gasten in gesprek zijn. Dat is catastrofaal. Een Horecatastrofe dus.

Horecatastrofe

Gasten merken dit. Gasten komen terug om het lekkere eten, maar ook zeker om de beleving. Kijk, spare-ribs en een nachoschaal kan ik prima zelf maken. Daar gaat het niet om. Het gaat om een stukje vertier dat je hebt. Er even uit kunnen zijn. En daar willen we best wel wat voor betalen. Maar als het dan misgaat op de exorbitante verhogingen qua prijs, of de vernietiging van het vertier-gehalte, dan mag je van mij je zooitje houden en dan komen we dus ook niet meer terug. 

Wat René (en zijn hele familie eigenlijk) dus heel goed doet is een bepaald mate van consistentie houden in zijn formules. En of je nou bij Pavarotti komt (er zijn er meerdere, maar het is overal dezelfde formule), of bij Clooney, of bij Volle Maan, je proeft het plezier en merkt het in de bediening. En ook al wil ik daar eventueel best iets meer voor betalen, het zijn ook  of eens restaurants waar je met een kleine beurs ook prima kan eten en drinken. Never change a winning team, or formula. En als je als horeca-ondernemer eens wilt zien hoe je het zou móeten doen, ga dan eens eten in een van de restaurants van René Bogaart. Het kan je helpen. Op meerdere manieren.

Wie weet komen we dan nog een keer bij je terug. 

In Slot we trust
In Slot we trust 600 400 Toni

In Slot we trust

Afgelopen zondag werd Feyenoord weer kampioen van Nederland. Een terechte kampioen. Een kampioen zoals Feyenoord eigenlijk altijd hoort te zijn. En hoe Arne Slot in alle bescheidenheid ook maar blijft aangeven dat het een team-effort is, zonder een Dick Advocaat of Ronald Koeman als niet competent te willen neerzetten, blijf ik erbij dat het team wellicht anders gedraaid zou hebben zonder Arne Slot. Arne Slot, voor velen van ons een soort God, dus: In Slot we trust.

Feiten

De kaarten liggen gewoon op tafel. Overzichtelijk en overduidelijk. Arne Slot = Feyenoord. Waarom? Omdat hij als people-manager met een vastberadenheid waar je U tegen zegt, de spelers laat groeien in hun rol. Kijk naar Orkun Kokçu bijvoorbeeld. Een speler die niet lekker in zijn vel zat. Na gesprekken van mens tot mens tussen deze twee mannen, is hij gaan floreren. Hij is van een voetballer met een verminderd zelfvertrouwen uitgegroeid naar een heroïsche captain. Juist. Door Arne Slot, want in Slot we trust 

Feit: voor Arne Slot was iedere wedstrijd er één. Eyes on the prize, maar niet op de schaal, maar wedstrijd voor wedstrijd. En dan kunnen er coaches zij die roepen dat het bij Feyenoord altijd maar in de verlenging gebeurt (hè, Johnny?), maar het feit ligt er dat het wèl gebeurt. Het gaat uiteindelijk om wie de beste is van de eredivisie. En dat was Feyenoord dit seizoen. En hoe. Ook een feit: het gevoel tussen Arne en het legioen zijn van legendarische grootte. Arne heeft het vertrouwen van de nummer 12 en geeft het vertrouwen ook aan de nummer 12. Chemie pur sang.

In Slot we trust

Maar zoals Arne aan het hoofd staat en eindverantwoordelijke is, kan hij ook niet zonder zijn assistenten, zoals Pusic en de Wolf. Ook zij horen alle lof te krijgen. Want Arne kan het ook niet alleen. En dan het team. Het team. Ons team. Man man man, wat ben ik trots. Santiago Gimenez, de Mexicaanse bal-tovenaar. En Orkun Kokçu, onze leider, maar ook Geertruida, Trauner en Wieffer. Er is geen voetballer die niet heeft verdiend om landskampioen te worden. Met elkaar, voor elkaar. En wat genoot het legioen daar van.

Ik riep wel eens gekscherend dat je geen Feyenoorder bent voor je plezier. En Arne, jij bent de belangrijkste reden waardoor ik -en vele vele met mij- weer plezier hebben in het Feyenoorder-zijn. Daar wil ik je toch even voor bedanken. Het is een feest. En dat was met de huldiging maar al te duidelijk. Het was een huldiging zoals een huldiging hoort te zijn. Blije mensen, emotionele mensen maar bovenal heel veel trotse mensen, die er om zes uur in de ochtend al stonden. Die er stonden voor ons Feyenoord.

Slotpleidooi

Arne, iedereen weet dat er aan je getrokken wordt door een Leeds United en een Tottenham Hotspur. En vanuit Duitsland wacht Eintracht Frankfurt. Iedereen snapt dat dat aantrekkelijk is. Iedereen gunt dit jou ook. Want je bent by far de beste trainer van Nederland, en voor mij de beste trainer die Feyenoord ooit gehad heeft. Maar hoe mooi zou het zijn als je dit succes door kan trekken? Hoe mooi zou het zijn om met dit team stappen te zetten in Europa? En dan niet in de conference league, maar in de Champions League? Want jij krijgt dit team zo gek om dat te presteren. Als je een reden hebt om te blijven, dan is dit een van de mooiste redenen, maar er zijn er meer. 

In de Champions League kan je jezelf nog meer op de kaart zetten. Want laten we wel zijn, Feyenoord is een topclub in Nederland, maar valt er een zelfde eer te behalen bij Eintracht Frankfurt, Leeds of Tottenham als de successen die je met Feyenoord hebt behaald? Ik betwijfel dat. In de premier league zijn er in dit seizoen 12 trainers ontslagen en in Duitsland negen. Je kinderen zitten nog in Nederland op school, en ook niet onbelangrijk: je zou een van de weinige Feyenoord trainers zijn, die het voor elkaar krijgen om twee jaar achter elkaar landskampioen te kunnen worden. Ik ruik een kans! Arne, het legioen kan niet zonder je. De spelers ook niet. Dus blijf nog lekker een jaartje! Ah toe? 

Het legioen snakt naar witte rook uit de schoorstenen van de Kuip. Kom op Paus Arne, wat is hierop uw antwoord? 

Moederdag 600 400 Toni

Moederdag

Vandaag is het Moederdag. De beste (bonus-)moeders van Nederland worden in de watten gelegd, krijgen een ontbijt op bed, krijgen mooie cadeautjes of zelfgemaakte versjes of knutseltjes van hun kinderen. Om te waarderen wie ze wel niet zijn voor hun kinderen. Het is goed om eens stil te staan bij de zorg en de betrokkenheid van de moeder. Althans, als je nog een moeder hebt, of als je moeder nog een belangrijke rol speelt in je leven.

Moederdag

Moederdag is in tegenstelling tot Valentijnsdag, géén commercieel verzinsel om maar shit aan de man te brengen. Die verering van moeder, werd al gevierd in de tijd van de oude grieken. Zij vereerden Rhea of Cybele. Cybele werd ook wel ‘grote moeder’ genoemd, en Rhea was de moeder der goden. Zoals wij het kennen, is de verering van moeder onder de aandacht gebracht in 1907. Maar het was ook daarvoor al een dag die veel belangstelling genoot.

In 1870 startte Julia Ward Howe uit Philadelphia een publieke campagne voor moederdag, dat toen nog in het tekens rond van pacifisme en ontwapening door vrouwen. Het duurde nog zevenendertig jaar voordat Anna Marie Jarvis uit West Virginia moederdag begon te promoten als een waarderingsdag voor moeders. In 1908 organiseerde ze de eerste echte moederdag. In 1914 heeft president Woodrow Wilson de moederdag vastgesteld op de tweede zondag van mei en uitgeroepen tot officiële feestdag. De westerse maatschappij heeft dat vanaf dat moment overgenomen.

Waarom

De moeder is van oudsher de meest gewaardeerde en gerespecteerde ouder. De vrouw die baart, heeft het meeste geleden, nadat ze het kind ook al negen maanden met zich heeft meegedragen. Zij is de heilige tempel van het voortzetten van de familienaam. Zonder moeders houdt de familienaam op bij deze tak van de stamboom. Het is echter wel zo dat niet iedereen geschikt is als moeder. Een moeder kan een kind wel dragen en baren, maar dat wil niet zeggen dat je als moeder ook slaagt in het bemoederen van je kinderen.

Nu moet ik toegeven, ik heb al eens eerder een blog geschreven over de betekenis van familie, en het hele begrip ‘familie’, heeft voor mij persoonlijk een compleet andere betekenis gekregen door de loop van jaren. Zo heb ik al jaren geen contact meer met mijn moeder, en dat hoeft van mij ook niet meer. Dat heeft inderdaad te maken met een gebrek aan respect voor mijn moeder, en zonder daar al te veel over uit te wijden, mag je van me aannemen, dat er ook genoeg is gebeurd, waardoor ik dat respect ben kwijtgeraakt.

Moederdag of Loederdag

Ik zie het nu ook aan mijn eigen situatie. Mijn vrouw en ik willen graag nog gezinsuitbreiding. Naast het feit dat mijn jongste dochter bij ons woont en ook absoluut mijn vrouw waardeert en respecteert als (bonus-)moeder, zouden we het fijn vinden om haar nog een zusje of broertje te schenken. Dat gaat niet van een leien dakje, en we zijn overgeleverd aan de knappe koppen van het ziekenhuis in Gent, om dat via IVF proberen te bewerkstelligen. Kinderen neem je niet, maar als het geluk aan je zijde is, dan kan je die misschien wèl krijgen. Soms mèt en soms zonder hulp.

Mijn ex heeft dus drie kinderen, waarvan ze er een niet meer ziet. Daar zijn óók redenen voor. Meer dan één. Mijn oudste dochter woont daar en ik moet vanaf een afstand met lede ogen toekijken hoe zij niet bemoederd wordt zoals het eigenlijk zou moeten. Ook heb ik meer dan eens meegemaakt, ook van heel dichtbij, dat vrouwen 6-7 kinderen krijgen, maar niet een echte moeder zijn. Die hun kinderen niet op de eerste plaats hebben staan. Die het ‘moeder zijn’ niet aankunnen. Maar gelukkig zie ik toch ook heel veel moeders die wèl het tegendeel laten zien. En laten we die dan ook van harte vieren op een dag als vandaag.

Ik ben  in ieder  geval  heel blij en trots op de bonusmoeder van mijn jongste dochter, die hier naast me op de bank zit. En tegen alle gewaardeerde en gerespecteerde moeders van Nederland zeg ik dus ook vandaag: Fijne moederdag!

Dag van de zorg 600 400 Toni

Dag van de zorg

Gisteren, 12 Mei, was het de dag dat Florence Nightingale -de bekendste verpleegster ooit waarschijnlijk- werd geboren. Vandaar de dag van de zorg op deze dag. Het zou een dag moeten zijn waarop we met z’n allen stilstaan bij de zorg. Om hoeveel ze voor ons betekenen. En toch is hier niet nauwelijks bij stil gestaan. Is dit omdat het ons niet boeit, of is dit omdat we het vanzelfsprekend vinden dat deze zorg er nou eenmaal gewoon is?

Zorgstelsel

We zijn misschien ook wel een beetje verwend. Verwend omdat we ten alle tijden kunnen vertrouwen op de zorg. Verwend omdat we het normaal vinden dat de zorg er is als we haar nodig hebben. En omdat we vinden dat we nou eenmaal recht hebben op die zorg omdat we er nou eenmaal flink voor betalen. En dat is ook zo. Zeker voor ons, die in de jaren tachtig opgroeiden, lijkt de zorg haast onbetaalbaar naast het ziekenfonds zoals wij dat vroeger kenden.

Maar niets lijkt minder waar. De zorg is duur omdat we niet betalen aan de verplegers, maar aan de grote graaiers van verzekeringsbedrijven en aan de nog grotere graaiers van de farmaceutische industrie. Want die slokken vrijwel het meeste geld op. De verplegers die het moeten toedienen, krijgen namelijk gewoon een schamel salaris, waar ze nauwelijks van rond kunnen komen, zeker in vergelijking met het bizarre aantal uren dat ze staan te bikkelen om ons burgers zo goed mogelijk te helpen.

Nachtzuster

‘Nachtzuster, waar ben ik zonder al jouw zorgen, nachtzuster, haal ik de morgen’, hoor ik wijlen Henny Vrienten zingen in mijn achterhoofd. En ik zie in mijn gedachten de zakken geld vertrekken naar de mannen met dollartekens in hun ogen met een haast duivelse grijns op hun gelaat. En de politiek doet hier ook aan mee. Onderhandse dealtjes zijn niet weg te denken uit de maatschappij waar ook de zorg het onderspit in delft. Want een salarisverhoging is er dan wel, maar in mijn ogen is het een druppel op de gloeiende plaat.

In tijden van Corona, hoe hard hebben deze helden moeten buffelen? In 2020 kreeg de zorg er geen geld bij, maar ook geen collega’s, want daar was geen geld voor. Een applaus voor de zorg was duidelijk hoorbaar, maar de middelvinger vanuit de politiek was nog duidelijker voelbaar. Want, de €1000 netto bonus die ze was beloofd, kon zogenaamd niet worden uitgekeerd. In 2021 en 2022 was er dan wel een salarisverhoging, maar dat is mosterd na de maaltijd voor alle uren zware arbeid die ze hebben geleverd. Velen zijn dankzij deze malaise uit de zorg gestapt en een aantal daarvan ‘plukken daar nu nog steeds de zure vruchten van’ omdat ze in een burn-out zitten.

Dag van de zorg

Nee. De dag van de zorg is stilletjes aan ons voorbij gegaan. Ook vanuit de politiek is er niets gevierd. En ook op het nieuws is er nagenoeg niets over gerept. De dag van de zorg is een mooi bedoelde dag, maar voor de meesten was het gewoon vrijdag. Een dag voor het weekend. Voor velen een dag waarbij er een vrijmibo is. Een dag die grenst aan een weekend, waarin weer uitgegaan kan worden. Misschien een drankje werd het gedaan, of een pilletje wordt geslikt. En weet je, als ze er dan weer staan omdat het ergens fout is gegaan in dat weekend, dan staan ze daar. De helden van de zorg.

Ze staan er gewoon weer om jou en mij te helpen. Met alle middelen die er voor handen zijn. Om er weer voor te zorgen dat we er weer bovenop komen. Want dat is wat ze doen. Ondanks een kutsalaris, in vergelijking wat ze ervoor moeten doen. Ik ben altijd benieuwd hoe de graaiers het zouden vinden, als hun moeder of hun zelf niet de zorg kunnen krijgen die ze zouden willen hebben, puur omdat er jaren beknibbeld is op deze ondergewaardeerde uithoek van de maatschappij. Kijken of de dag van de zorg dan nog steeds een dag is waar we aan voorbij hollen.

Zorgers van Nederland. Dank jullie wel voor alle goede zorgen. Ik hoop dat de dag van de zorg volgend jaar beter zal zijn! 

Zinloos geweld
Zinloos geweld 600 400 Toni

Zinloos geweld

De meesten hebben vast weleens gehoord van de naam Meindert Tjoelker. Omdat deze kerel een groepje gasten aansprak op hun gedrag -ze liepen met fietsen te gooien- ontstond er een opstootje waarbij er op zijn hoofd werd ingetrapt. Hierdoor overleed Meindert een week voor zijn bruiloft. De laatste trap werd hem fataal. Zinloos geweld. Iets dat niet veel voorkwam. Maar dat is veranderd. 

Bijlmer

Afgelopen week werd er een filmpje verspreid op social media, en ondanks dat de politie met klem had gevraagd dit niet op internet te delen, gebeurde dit natuurlijk toch. Het was een groep jochies, want dat zijn het, van vijftien tot zeventien jaar oud, die een jongen in elkaar schoppen op het station ‘de Bijlmer’ in Amsterdam. Na het heftige tafereel, waarbij zeker 7-8 jongens  betrokken waren, gooiden ze hun slachtoffer van het perron, waardoor deze op de rails terecht kwam. Hier is dan weliswaar niemand bij overleden, maar het blijft zinloos geweld. 

Uiteraard heeft er zich iets afgespeeld, en zou het slachtoffer een van de jongens ongevraagd op de mond te hebben gezoend. Dat is onsmakelijk en riekt zelfs naar aanranding. Maar als dat al zo is, dan hoor je zo iemand nog steeds niet zo heftig toe te takelen met een groep van deze grootte. de jongste die er tussen liep was niet ouder dan een jaar of tien. Dan vraag ik me oprecht af, waar het mis is gegaan bij deze jongens. Is dit een gevalletje ontspoorde jeugd of hebben ze gewoon geen opvoeding genoten. 

Pijnacker

In diezelfde week circuleerde er ook een filmpje waarbij een bejaarde man werd mishandeld in Pijnacker. En waarom? Omdat hij ze had uitgemaakt voor apen. Ze gooide het op racisme. Maar nee, ze werden aangesproken op het op straat gooien van blikjes. Meneer kreeg ferme klappen, terwijl hij zijn hondje uitliet. Harde klappen tegen het hoofd, zijn bril kapot geslagen en waarom? Omdat de jongens werden aangesproken op hun misdragingen. Als laatste werd meneer ook nog onderuit getrapt zodat hij praktisch op zijn -toch al geschrokken- hondje viel. Zo schijnen we tegenwoordig met elkaar om te gaan. Ik kan er met mijn pet niet bij. 

Wat ik misschien nog wel het ergste vind, is dat beide gebeurtenissen gefilmd zijn. Er wordt dus een trofee gemaakt van zinloos geweld om aan je achterban te laten zien hoe ‘stoer’ je wel niet bent. En heel eerlijk: op beide filmpjes is ook te zien dat er meerdere omstanders staan te kijken, terwijl er niet wordt ingegrepen. Ik zou zoiets dus niet over mijn hart kunnen verkrijgen. Stel je voor dat iemand sterft aan de gevolgen van zo’n vechtpartij, en jij had het verschil kunnen maken door in te grijpen, maar dat heb je niet gedaan. Ik vind je dan dus gewoon per direct medeplichtig aan doodslag. 

Zinloos geweld

Wat ik ook al niet snap, is dat er dus vanuit de politie wordt gevraagd om deze beelden niet te delen. Ik zeg: júist doen. Ze zijn toch zo stoer? Dan vinden ze het vast ook niet erg dat ze gelijk in de spotlight worden gezet. Maak ze dàn maar beroemd. Want dan stopt het misschien een keer. En mensen, als je zoiets ziet, help zo’n slachtoffer dan. Of bel op zijn minst 112. Ook daar help je mee., als je niet in durft te stappen omdat je bang bent dat je zelf ook een tikkie krijgt.

Misschien ben ik dan van de oude garde, maar ik probeerde het eerst altijd uit te praten. Geweld lost namelijk niets op. Maar dan nog: als ik al ruzie had, dan loste ik dat zelf op. Daar had ik mijn maten niet voor nodig. En ja, ook toen was er al geweld zonder enige aanleiding. Maar het is de laatste paar jaren wel extreem toegenomen. En dat kan niet. Je bènt niet stoer als je met meerdere gasten (of meiden) één iemand aanpakt.

Dat maakt je niet stoer maar laf. Dat laat eigenlijk zien dat je zelf niet in staat bent om je eigen probleem op te lossen. Projecteer die onzekerheid lekker op jezelf en niet op een ander.

Lentekriebels
Lentekriebels 600 400 Toni

Lentekriebels

Vorige week werd ik gewezen op een link naar een TikTok van Tommy Dieckmann. Tommy heeft slechts één TikTok opgenomen, en dat is deze: https://vm.tiktok.com/ZGJHhsnyx/. Hierin vertelt hij heel duidelijk dat het prima is dat er mensen zijn die zich anders voelen dan hoe ze geboren zijn. Eigenlijk een beetje in het verlengde wat ik al eerder beschreef in mijn post over LHBTQIA+. Het is prima als je geboren wordt als een meisje, maar je meer een jongetje voelt. Wat niet oké is, is dat het ons nu een beetje door de strot wordt gestuwd, zoals bijvoorbeeld de zogeheten Lentekriebels.

Inhoud versus vorm

Wat Tommy heel goed verwoord is dat het nu langzamerhand heel ernstige vormen begint aan te nemen. Dat we geen flikker meer te vertellen hebben over onze kinderen, dat was me al eerder duidelijk, toen mijn dochter werd ‘verdacht’, van het hebben van ADHD. Zonder pardon werd er een afspraak gemaakt met een bureau dat hier onderzoeken naar deed, en we werden als ouders min of meer gesommeerd mee te doen aan zo’n onderzoek.

Nu heb ik zelf ADHD, en ik had de symptomen zelf ook al wel ontdekt bij haar, maar daar gaat het niet om, het gaat om het principe. IK ben de vader, niet een of andere doorgesnoven meester Ben of gesjeesde juffrouw Margriet. En toch heb je als ouders niets te vertellen over je eigen kind. Zo ook als het gaat over de lesstof die wordt gegeven op een basisschool. En waar er in het verleden geknutseld, getekend of gegymd werd, hebben ze het tegenwoordig over heel ander soort zaken in groep vier.

Lentekriebels

Nu hebben ze het in groep vier al over sex, en over hoe je jezelf moet betasten, en wat je daar dan wel of niet van zou moeten vinden. En over wat voor soort gender je bent. What the fuck. Of je zoontje misschien het gevoel heeft toch meer een meisje te zijn, of je dochter een jongetje. Zo kweken we langzamerhand steeds meer kinderen die niet alleen vroeg rijp zijn voor een psychiater, omdat ze niet meer weten hoe ze zich moeten voelen, maar ook voeden we een pestcultuur, want als zoiets uitkomt, ben je automatisch een mikpunt van spot, en dat heeft verregaande gevolgen.

Daarnaast heb je door de twijfel die gezaaid wordt ook steeds meer onrust in de maatschappij. Want hoe je het ook went of keert, je creëert zo tòch eilandjes. Iedereen hoort bij een groepje. Vroeger had je gewoon alto’s, en skaters. Punkers zelfs, met grote hanenkammen. Ga je nog verder terug, had je nozems en provo’s. Maar nu heb je Homo’s, Lesbo’s, Travo’s en weet ik wat allemaal niet meer. En hoe meer eilandjes we krijgen, hoe meer verdeeldheid er wordt gezaaid.

De andere kant

Waar Tommy het ook over heeft is dat het allemaal té wordt. En daar sluit ik me helemaal bij aan. Tommy en ik zijn allesbehalve homofoob, of transfoob. Het is leven en laten leven. Maar dat werk ook de andere kant op. Hoewel; is dat wel zo? Want je ontkomt er niet meer aan. Voetballers zoals Orkun Kökçü van Feyenoord wordt nieuws. Niet omdat hij een fantastische voetballer is, maar omdat hij geen aanvoerdersband wil dragen met een regenboogafbeelding. Belachelijk. Het hoort een keuze te zijn. Geen verplichting.

Dragqueens op televisie, zoals in het programma van Ru Paul, transgenders tijdens de grammy’s en mannen met rokjes en naaldhakken die de boventoon voeren tijdens modeshows en overal worden afgebeeld in de laatste modetrends. Het begint langzamerhand steeds meer te lijken op een transgenderindoctrinatie. Ik vind het prima dat je je voelt zoals je je voelt, maar hierin is het precies hetzelfde als bij een religie: geloof waar je in geloven wilt, maar dwing het me niet op. En dat is exact wat hier gebeurt.

Leven en laten leven werkt twee kanten op. Respecteer elkaar, en kap met het opfokken van onze kinderen.