Posts By :

Toni

de pinokkio verwachting 698 400 Toni

de pinokkio verwachting

Hoe typisch is het, dat als u iemand tegenkomt, waar u de oprechte vraag aan stelt, hoe het gaat, dat die vraag steevast beantwoord wordt met het standaard en allang verwachtte antwoord: “Goed, en met u?”

Leugens

Als u een leugen had willen horen, had u de vraag niet eens gesteld. Maar áls u dan een vraag stelt, verwacht u dan ook gewoon een eerlijk antwoord. Deze vraag is dus voor velen een vraag die meer gesteld wordt uit beleefdheid, dan dat er oprecht wordt verwacht dat daar dus wel een eerlijk antwoord op komt.

Ditzelfde geldt voor de vraag om iemands mening. Stel: iemand vraagt u om zijn of haarmening. Wordt deze vraag dan gesteld omdat ze eerlijk van u willen weten wat uw mening is, en deze ook respecteren, of stellen ze geen vraag, maar willen ze iets bij u onder de aandacht brengen, waarvan u dan zegt dat je het ook mooi vindt? Of lekker? Of dat u die mening deelt, of u het nu wel of niet mooi of lekker vindt? 

Outcast

Ik denk het laatste. En dat valt ook op, als u inderdaad ècht uw mening geeft. Dat valt áltijd tegen. Uiteraard wilt uw beste vriendin horen dat dat jurkje haar zo goed staat. Maar als u zegt dat ze eruit ziet als een bloemetjesgordijn, in de modemisser van de laatste tien jaar, en de vraag stelt of ze is aangekleed door Heino of Jules de Corte, en of deze dan ook nog eens hun dag niet hadden, dan wordt u de eerst komende 15 jaar met de nek aangekeken, van alle mogelijke Social Media-kanalen verwijderd en nooit meer uitgenodigd op feestjes. Vraag het dan gewoon niet, dan hoef je ook niet eerlijk te zijn.

Ik daarentegen kan een mening van een ander wel respecteren. Vooral als het een eerlijke mening is, en als dat is onderbouwd met goede, fundamentele punten.  Ik ben ook niet bang om mijn eerlijke mening te geven, doe dat graag en als de persoon in kwestie mij dat dan kwalijk neemt en mij voortaan op de backlist zet als persona non grata, dan moet dat dan maar zo zijn.

Eerlijkheid duurt het langst?

Kortom; Eerlijkheid duurt lang niet altijd het langst. En áls u eerlijk bent, ben je dus anders. En raar. En rebels. Of u heeft een te sterke persoonlijkheid. Soit. Dan bent u maar anders. In dat geval bent u iniedergeval wel uzelf. Kennelijk loopt u dan minder in de pas, maar kan u uzelf wèl in de spiegel aankijken. U bent dan net als Heinz Sandwichspread; lekker fris, lekker anders. En hoe een ander u dan maar uitlacht omdat u anders bent, zo lacht u een ieder ander uit, omdat ze allemaal op elkaar willen lijken; Zo trekt u naar hen een lange neus en voldoet u op uw eigen manier toch een beetje aan de Pinokkio-verwachting!

Met ‘rebelse’ groeten verblijf ik,

Ja maar… 698 400 Toni

Ja maar…

Hoevaak hebben mensen in een relatie geen bonje doordat ze ‘het nieuwe jurkje, dat ze na een hele dag shoppen, wel mooi vonden, maar…’? Ik durf te wedden dat het er een hele berg zijn! Het vier-letterige woordje kan in twee seconden uw hele avond ruïneren, terwijl u gewoon uw mening geeft. Binnen enkele minuten kan zo’n kort woord ervoor zorgen dat uw huishouding is veranderd in een -door Youp van ’t Hek bedachte- oorlogsgebied van vliegend vaatwerk.  

Positief wordt negatief

‘Maar’ is een raar woord, evenals de aanverwante Nederlandse begrippen ‘want’ en ‘dus’. Hoe u het ook wendt of keert, ‘maar’ in een zin, doet hoe dan ook afbreuk aan al het positieve waar u de zin in eerste instantie mee bent begonnen, om deze zin negatief te beëindigen, althans, zo lijkt het. 

Een goed voorbeeld: er kwam bij bedrijf X een sheet binnen voor op het prikbord in de kantine. Daar stonden twee woorden op, gescheiden door een komma: Ja, Maar. Persoonlijk snapte ik er geen moer van, maar bij de eerstvolgende van de enorme zeer leerzame bergen aan verkooptrainingen, werd het al gauw duidelijk. ‘Ja, maar’, is een hele lelijke en arrogante manier om simpelweg ‘nee’ te zeggen. Dus: ja, maar = nee. U zegt geen nee, maar u bedoelt het wèl, en anders wordt het wel op deze manier geïnterpreteerd. Dat móet een uitvinding zijn geweest, die door een politicus is bedacht; het riekt naar één en al diplomatieke, doch onsympathieke correctheid.

Winnaars en verliezers

Deze korte zin wordt ook verdacht vaak gebruikt door mensen, die er eigenlijk niet echt in geslaagd zijn om het vooraf afgesproken doel te realiseren, en zoeken dus, door de zin met ‘ja, maar’ te beginnen, eigenlijk een excuus. En om daarmee een volgend statement te maken, vertelde een trainer in een later stadium van mijn opleiding: ‘Winnaars hebben een reden, en verliezers een excuus’. Kortom: met ‘ja, maar’, bent u dus bij voorbaat al een verliezer. 

Toch heb ik onlangs ontdekt dat het woord ‘maar’, ook juist positief kan worden gebruikt. Meerdere NLP-practicioners hebben het getest, maar dan moet de zin anders worden opgebouwd; dan benoemt u eerst het negatieve, en na de ‘maar’ het positieve, dat dan als laatste wordt genoemd, en dat dan dus weer extra positief zou moeten zijn.

‘Ja, maar’…

gekheid op een kapstokje 700 376 Toni

gekheid op een kapstokje

Poing-poing-poing… Je hebt ze vast weleens meegemaakt. Een ADHD-er. Drukte alom en niet stil te krijgen. Wiebelkonten, druktemakers, concentratie-lozen en aandachtstrekkers. Want dat is in vele gevallen de samenstelling, die volgens vele ‘kenners’ een ADHD-er maken tot wie hij of zij is.

Drukke gekkies op een stuk bruggetje

ADHD staat voor Attention Deficit/Hyperactivity Disorder, en wordt veroorzaakt in de hersenen. Om het makkelijk te maken probeer ik het uit te leggen door middel van een metafoor. Als je twee kades hebt met een brug ertussen, is de brug gedeeltelijk kapot. Je kan er wel overheen, maar niet te snel, en als je niet oppast, val je in het water en zal je niet aan de overkant geraken. Zo is dat ook in de hersenen; het is een stoornis in de uitwisseling van stofjes die de prikkelgeleiding in de hersenen regelen. De binnenkomende informatie wordt niet voldoende verwerkt, waardoor er geen volledige controle meer is. 

Uiteraard; ieder kind dat een beetje te druk is, lijdt volgens de huis-tuin en keukenpsychologen aan ADHD. Hoewel ADHD helemaal niet iets is waar men onder lijdt. ADHD-ers hebben ook heel veel voordelen. Maar daar kom ik later in dit stuk op terug. ADHD is een zogenaamde welvaartsziekte. Dertig jaar terug wist niemand nog iets van deze ‘ziekte’, en was je gewoon een druk gekkie. En als je een beetje pech had was je een druk gekkie mèt de bijbehorende concentratieproblemen. Maar niemand die iets aan je zag, dus mankeerde je ook niets. Iets met struisvogels.

Elk voordeel hep z’n nadeel

Johan Cruyff werd wereldberoemd om deze uitspraak. En is prima toe te passen op iedere ADHD-er. Tuurlijk; het is allesbehalve leuk om een stempel te krijgen van mensen uit je omgeving. Maar die stempel heb je en daar kom je –net als van ADHD- nooit meer vanaf. Tegelijkertijd is het een gegeven dat ADHD-ers meer pluspunten hebben dan bovengemiddeld. ADHD-ers zijn:

·     Ultiem geconcentreerd op dingen die ze interesseert,

·     Vaak briljant in het verzinnen van oplossingen die een ander niet ziet,

·     Bruisend in het bedenken van plannen en goede ideeën,

·     Geen outside of the box-denkers; ze hebben geeneens een box,

·     Veelal humoristisch,

·     In veel gevallen intelligenter dan gemiddeld,

·     Voorzien van enorm empathisch vermogen,

·     Meestal creatief erg goed ontwikkeld,

·     Avontuurlijk en schuwen uitdagingen en sensatie niet,

·     Vaak voorzien van goede intuïtie,

·     Spiritueler dan menig ander,

·     Open en spontaan,

·     Voorzien van een enorm doorzettingsvermogen,

·     Recht-door-zee,

·     Hartstochtelijk,

·     Goed in het herkennen van schijnheilige mensen,

·     Faliekant tegen onrecht,

En zo kunnen we nog wel even doorgaan met het opsommen. Dus het heeft absoluut ook voordelen. En niet alleen nadelen.

Tuurlijk. ADHD heeft absoluut ook nadelen. Mensen uit je nabije omgeving kunnen je vaak niet plaatsen, vinden je luidruchtig, gaan gebukt onder de schaduw van de ADHD-er en vinden dat je teveel in de belangstelling wil staan. Alsof de ADHD-er erom gevraagd heeft om ADHD te hebben?!

Hang maar op

Gebruik je medicatie, ben je jezelf niet, en als je geen medicatie gebruikt, lijk je soms teveel. Onzichtbaar zijn die gekkies niet. Nee. Een ADHD-er valt in vele gevallen best op. En soms valt bepaald gedrag terug te leiden naar ADHD. Soms ook niet. En dan hebben mensen het al snel over de kapstok die door ADHD-ers wordt gebruikt om iets aan op te hangen. Alsof ze een excuus nodig hebben. Iedereen heeft zo zijn eigen kapstok. ADHD of niet.

Alleen dat wordt dat soms wel heel gemakkelijk vergeten.

Easysoftonic